فصل دوم : وجوب توبه

فصل دوم : وجوب توبه

بـر همه بندگان خداوند متعال واجب است كه از جميع گناهان و معاصى خويش توبه كنند. اثـبـات ايـن اصـل ، مـحـتـاج بـه مـقـدمـه اى اسـت كـه در ذيل مى آيد:

بـه اعـتـقـاد و اتـفاق عدليه - يعنى اماميه و معتزله ¹ ـ حسن و قبح ، دو امر عقلى اند. ليـكـن اشـاعـره ² بـر آن رفـته اند كه حسن و قبح ، عقلى نيستند، بلكه حسن و قبح اشـيـاء، مـسـتـفـاد از شـرع است . پس هر چه كه شرع بدان امر كند، حسن است و هر چه از آن نـهـى كـنـد، قـبـيـح . اگـر شـرع نـبـود، حـسـن و قـبـحـى هـم نـبـود. حـتـى اگـر خـداونـد متعال به چيزى كه پيشتر از آن نهى كرده ، امر كند، آن شى ء منقلب شده ، حسن خواهد گشت .

بقیه را در ادامه ی مطلب بخوانید

ادامه نوشته

تعلق به امور جسمانى و توبه

فصل نخست : تعلق به امور جسمانى و توبه

تـعـلق بـه امـور جـسـمـانى ؛ موجب دورى نفس از معقولات و اشتغالش به مجردات است ، چه شـدت تـعـلق و غـرق گـشـتـن در عـالم طـبـيـعـت، نـفـس ‍ انـسـان را از نيل به كمال باز مى دارد. ⁽¹⁾از امام صادق عليه السلام نقل است: پـدرم هـمـواره مـى فـرمـود:

هـيـچ چـيز چون گناه ، قلب را تباه نكند.قلب همچنان بر گناه اصرار ورزد تا اين كه گناه بر آن غالب آيد و آن را وارونه كند.⁽²⁾فيض كاشانى ⁽³⁾ در كتاب وافى در توضيح اين حديث مى گويد:

مـراد آن اسـت كـه گـنـاه ، هـمـواره بـر قـلب تـاثـيـر نـهـاده ، حـلاوت و صـفـاى آن را زايـل مـى كـنـد تـا ايـن كـه آن رويـش را كـه بـه سـوى حـق و آخـرت اسـت ، بـه سـوى بـاطـل و دنيا مايل گرداند.

بقیه را در ادامه ی مطلب بخوانید 

ادامه نوشته